บทที่ 39 เกี่ยวพันกันยุ่งเหยิง

รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก น้ำเสียงฟังดูเย็นชา “ถ้าอยากจะเรียนให้จบ เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปรนนิบัติฉันก่อน!”

ปรนนิบัติเขางั้นเหรอ? หญิงสาวชั่งใจอยู่นาน

ผู้ชายไก่แจ้อย่างนี้ ยิ่งปรนนิบัติก็ยิ่งเปลืองตัว แต่มันจะสำคัญอะไรล่ะ? ในเมื

บทที่ 40 โหดร้ายเกินไปแล้ว

นีรชากังวลตลอดทั้งเช้า หากความจริงถูกเปิดเผย เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับคำดูถูกเหยียดหยามของเพื่อนร่วมชั้นยังไง

เธอกำมือแน่น มองดูจุดด่างบนโต๊ะ ภัสกรณ์…ผู้ชายคนนี้ทำให้ชีวิตของเธอยุ่งเหยิง!

“น้ำ ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันนะ แกไม่มาเรียนเมื่อสองวันก่อน โรง

บทที่ 41 รู้สึกอับอาย

บนถนนที่มีต้นไม้เรียงรายที่มุ่งไปสู่โรงอาหาร ทันใดนั้นฝูงคนที่เดินจอแจต่างก็กรีดร้อง

รถบูกัตติสีดำวิ่งผ่านท่ามกลางฝูงชนอย่างเย่อหยิ่งและด้วยความอันธพาล

เอี๊ยดดดด...! เสียงเบรครถอย่างรวดเร็ว หยุดกะทันหันตรงหน้านิรชาและนนทชา นิรชาร่างกายเย็นเจี๊ยบ เกือบจะ