บทที่ 41

รู้สึกอับอาย

บนถนนที่มีต้นไม้เรียงรายที่มุ่งไปสู่โรงอาหาร ทันใดนั้นฝูงคนที่เดินจอแจต่างก็กรีดร้อง

รถบูกัตติสีดำวิ่งผ่านท่ามกลางฝูงชนอย่างเย่อหยิ่งและด้วยความอันธพาล

เอี๊ยดดดด...! เสียงเบรครถอย่างรวดเร็ว หยุดกะทันหันตรงหน้านิรชาและนนทชา นิรชาร่างกายเย็นเจี๊ยบ เกือบ

บทที่ 42

พาเธอขึ้นไปข้างบน

บนรถในคืนที่เงียบสงัด ไม่มีใครพูดคุยอะไร ภายในรถมีเพียงความเงียบ บรรยายกาศชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ระพินทร์แอบมองภัสกรณ์กับนีรชาจากกระจกมองหลัง ภายในใจก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ท่านประธานไม่เคยพาผู้หญิงคนไหน

บทที่ 43

โทรเรียกรถพยาบาล

นีรชาก้มหน้าลง น้ำเสียงที่เย่อหยิ่งของถิรา ทำให้นีรชารู้สึกเจ็บปวดมาก

สามปีก่อนหน้านี้ เธอยังเป็นคุณหนูของครอบครัวที่ร่ำรวยมีฐานะ แม้ว่าเธอจะเทียบไม่ได้เลยกับถิรา แต่ก็ต้องอยู่ในการดูแลเอาใจใส่ของพ่อ แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีอายุเท่ากันสามารถทำร้ายเธ