บทที่ 38 ดอกไม้กลางสายฝน

ดวงตาคมเข้มจ้องมองนีรชา ฝ่ามือใหญ่บีบคางเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา “ผิดไปแล้วเหรอ? งั้นก็ดี…เอาล่ะ บอกมาว่าทำผิดตรงไหน”

นีรชาซ่อนความกลัวและความอ่อนแอทั้งหมดไว้ในสายตา และพูดกับเขาทั้งน้ำตาว่า “ฉันผิด…ที่ดีไม่พอ ถึงทำให้คุณรู้สึกรำคาญใจได้ขน

บทที่ 39 เกี่ยวพันกันยุ่งเหยิง

รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก น้ำเสียงฟังดูเย็นชา “ถ้าอยากจะเรียนให้จบ เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปรนนิบัติฉันก่อน!”

ปรนนิบัติเขางั้นเหรอ? หญิงสาวชั่งใจอยู่นาน

ผู้ชายไก่แจ้อย่างนี้ ยิ่งปรนนิบัติก็ยิ่งเปลืองตัว แต่มันจะสำคัญอะไรล่ะ? ในเมื

บทที่ 40 โหดร้ายเกินไปแล้ว

นีรชากังวลตลอดทั้งเช้า หากความจริงถูกเปิดเผย เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับคำดูถูกเหยียดหยามของเพื่อนร่วมชั้นยังไง

เธอกำมือแน่น มองดูจุดด่างบนโต๊ะ ภัสกรณ์…ผู้ชายคนนี้ทำให้ชีวิตของเธอยุ่งเหยิง!

“น้ำ ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันนะ แกไม่มาเรียนเมื่อสองวันก่อน โรง