บทที่ 37 เธอจะทำอะไรกันแน่

เสียงท้องร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิว นีรชาไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเต็มที

เธอสางผมยาวที่เพิ่งสระ เปิดตู้เสื้อผ้า ภายในตู้ล้วนแต่มีเสื้อผ้าที่ทันสมัยและสวยงามที่สุด “ที่ว่าเขาใจกว้างกับผู้หญิงมาก ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงแฮะ” นีรชายิ้มเยา

บทที่ 38 ดอกไม้กลางสายฝน

ดวงตาคมเข้มจ้องมองนีรชา ฝ่ามือใหญ่บีบคางเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา “ผิดไปแล้วเหรอ? งั้นก็ดี…เอาล่ะ บอกมาว่าทำผิดตรงไหน”

นีรชาซ่อนความกลัวและความอ่อนแอทั้งหมดไว้ในสายตา และพูดกับเขาทั้งน้ำตาว่า “ฉันผิด…ที่ดีไม่พอ ถึงทำให้คุณรู้สึกรำคาญใจได้ขน

บทที่ 39 เกี่ยวพันกันยุ่งเหยิง

รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก น้ำเสียงฟังดูเย็นชา “ถ้าอยากจะเรียนให้จบ เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปรนนิบัติฉันก่อน!”

ปรนนิบัติเขางั้นเหรอ? หญิงสาวชั่งใจอยู่นาน

ผู้ชายไก่แจ้อย่างนี้ ยิ่งปรนนิบัติก็ยิ่งเปลืองตัว แต่มันจะสำคัญอะไรล่ะ? ในเมื