บทที่ 36 ยืนหยัดที่จะสู้

“Sometimes, whe

you……” เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือดังขึ้น นีรชาเอื้อมมือไปหยิบอย่างงัวเงีย พอแตะถึง โทรศัพท์ของเธอก็ถูกภัสกรณ์คว้าได้ก่อน แล้วขว้างมันออกไปไกล

“ทำอะไรของคุณน่ะ?” นีรชาตื่นขึ้นมาทันที โอ๊ะ! นี่มันเที่ยงแล้วเหรอเนี่ย วันนี้เธอมีเรียนด้วย นีรชาคว้าผ้า

บทที่ 37 เธอจะทำอะไรกันแน่

เสียงท้องร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิว นีรชาไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเต็มที

เธอสางผมยาวที่เพิ่งสระ เปิดตู้เสื้อผ้า ภายในตู้ล้วนแต่มีเสื้อผ้าที่ทันสมัยและสวยงามที่สุด “ที่ว่าเขาใจกว้างกับผู้หญิงมาก ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงแฮะ” นีรชายิ้มเยา

บทที่ 38 ดอกไม้กลางสายฝน

ดวงตาคมเข้มจ้องมองนีรชา ฝ่ามือใหญ่บีบคางเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา “ผิดไปแล้วเหรอ? งั้นก็ดี…เอาล่ะ บอกมาว่าทำผิดตรงไหน”

นีรชาซ่อนความกลัวและความอ่อนแอทั้งหมดไว้ในสายตา และพูดกับเขาทั้งน้ำตาว่า “ฉันผิด…ที่ดีไม่พอ ถึงทำให้คุณรู้สึกรำคาญใจได้ขน