บทที่ 230 การแสดงฉากหนึ่ง

นีรชาตกใจสุดขีด ต่อสู้ขัดขืนตามสัญชาตญาณตัวเอง ส่งเสียงร้องดังลั่น ทันใดนั้นได้กลิ่นกายที่คุ้นเคยของผู้ชายคนนั้น

หันหลังกลับไปมอง ที่แท้เป็นภัสกรณ์นั่นเอง

เมื่อเห็นว่านีรชารู้ว่าเป็นเขาแล้ว ภัสกรณ์ก็ยังไม่ยอมปล่อยอยู่ดี ลากเธอถอยไปถึงทางเด

บทที่ 231 เดาไม่มีผิด

แขกที่มาร่วมงานต่างพากันจ้องมองที่จอภาพสักพักหนึ่งจึงมีปฏิกิริยาตอบรับ สุภาพสตรีล้วนเขินอายพากันปิดตาร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ส่วนสุภาพบุรุษทั้งหลายมีกิริยาแตกต่างกันไป บางท่านไม่กล้าดู และมีบางท่านมองตาค้างที่จอภาพ ดูไปพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกันไป“นี่มันชักจะไปกันใหญ่แ

บทที่ 232 แล้วแต่เธอ

นภนัยหลับตาลง หยดน้ำตาหลั่งไหลออกมาเต็มไปทั่วใบหน้า ไหลลงมาจนถึงชุดหรูหราที่เธอสวมใส่

เมื่อลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาของเธอแดงก่ำ“ภัสกรณ์ นี่เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างคุณกับฉัน ทำไมคุณถึงได้ไปลงที่คุณพ่อของฉันล่ะ! จิตใจของคุณทำด้วยอะไรหา ทำไมถึงได้โหดร้ายขนาดนี้!”