บทที่ 210 ตามกำหนดการ

บทที่นภนัยกำลังเดินเข้ามา ใบหน้าของภัสกรณ์ และนีรชาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ปาลกำลังกอดคอของนีรชา เป็น ภาพที่อบอุ่น อบอุ่นมากจริงๆ

นภนัยพยายามอย่างมากที่จะเก็บความเกลียดชังไว้ในใจ และทำเป็นแต่งเติมรอยยิ้มบนใบหน้า“สวัสดีตอนเช้า จ้ะ ภัสรกรณ์ หนูปาล”

บทที่ 211 เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ป้ายรถเมล์ตรงหน้าโรงพยาบาลมีคนเยอะมากกว่าที่อื่น นีรชาเดินเบียดอยู่ในหมู่คนมากมายเธอพยายามเบียดก็เบียดไม่ขึ้น

ช่างเถอะ เดินเถอะจะได้เรียบเรียงความสับสนในหัวของตัวเองด้วย

นีรชาเดินไปตามกระแสคนเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นกากมากๆไม่มีศักดิ์ศรีเลย

บทที่ 212 รอการพิพากษา

สองวันเต็มๆที่ภัสกรณ์ไม่ได้ติดต่อกับนีรชา

นีรชาอยากไปเยี่ยมปาลที่โรงพยาบาลอยากจะอยู่ข้างๆเขาและอยากจะถามเรื่องผลตรวจจากภัสกรณ์ แต่พอนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องพยาบาลก็ไม่กล้าที่จะไปถามภัสกรณ์ต่อ

เธอคิดไปคิดมาจนถึงตอนเย็น โทรศัพท์ที่เงียบไปตั