บทที่ 209 หนึ่งครอบครัวมีเราสามคน

ในเวลาเช้าตรู่ นีรชาตื่นขึ้นมาแต่เช้า พบว่าตัวเองนอนหลับไปบนโซฟา ภัสกรณ์ก็นอนพิงอยู่ที่ด้านข้างของเธอ แขนของเขาโอบกอดเอวของเธอไว้แน่น

นีรชาเอามือตีที่หัวของตัวเอง เมื่อวานเหนื่อยมากจริงๆ เธอคิดแค่ว่าจะนั่งพักบนโซฟา ไม่คิดเลยว่

บทที่ 210 ตามกำหนดการ

บทที่นภนัยกำลังเดินเข้ามา ใบหน้าของภัสกรณ์ และนีรชาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ปาลกำลังกอดคอของนีรชา เป็น ภาพที่อบอุ่น อบอุ่นมากจริงๆ

นภนัยพยายามอย่างมากที่จะเก็บความเกลียดชังไว้ในใจ และทำเป็นแต่งเติมรอยยิ้มบนใบหน้า“สวัสดีตอนเช้า จ้ะ ภัสรกรณ์ หนูปาล”

บทที่ 211 เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ป้ายรถเมล์ตรงหน้าโรงพยาบาลมีคนเยอะมากกว่าที่อื่น นีรชาเดินเบียดอยู่ในหมู่คนมากมายเธอพยายามเบียดก็เบียดไม่ขึ้น

ช่างเถอะ เดินเถอะจะได้เรียบเรียงความสับสนในหัวของตัวเองด้วย

นีรชาเดินไปตามกระแสคนเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นกากมากๆไม่มีศักดิ์ศรีเลย