บทที่ 211 เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ป้ายรถเมล์ตรงหน้าโรงพยาบาลมีคนเยอะมากกว่าที่อื่น นีรชาเดินเบียดอยู่ในหมู่คนมากมายเธอพยายามเบียดก็เบียดไม่ขึ้น

ช่างเถอะ เดินเถอะจะได้เรียบเรียงความสับสนในหัวของตัวเองด้วย

นีรชาเดินไปตามกระแสคนเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นกากมากๆไม่มีศักดิ์ศรีเลย

บทที่ 212 รอการพิพากษา

สองวันเต็มๆที่ภัสกรณ์ไม่ได้ติดต่อกับนีรชา

นีรชาอยากไปเยี่ยมปาลที่โรงพยาบาลอยากจะอยู่ข้างๆเขาและอยากจะถามเรื่องผลตรวจจากภัสกรณ์ แต่พอนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องพยาบาลก็ไม่กล้าที่จะไปถามภัสกรณ์ต่อ

เธอคิดไปคิดมาจนถึงตอนเย็น โทรศัพท์ที่เงียบไปตั

บทที่ 213 แยกแยะไม่ออก

ม่านตาของภัสกรณ์ขยาย เย็นเหมือนเยือกน้ำแข็งแล้วจ้องมองไปทางรูปที่อยู่บนหนังสือพิมพ์

นภนัยมองไปทางสายตาของเขาแล้วเห็นภาพชายหญิงที่อยู่ในหนังสือพิมพ์ก็รีบร้องขึ้นมาอย่างมีความสุข “อ๊าย นี่ไม่ใช่นีรชาเหรอ?แล้วผู้ชายคนนี้คือผู้อำนายการของโรงพยาบาลเมืองA