บทที่ 20

ถูกปาก

ภัสกรณ์ข่มตาแน่น ไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับเขา แต่คำพูดโจ่งแจ้งนั้นกลับถูกเปล่งออกมาจากปากของเธอ นี่เขาทำให้เธอรังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ

ภัสกรณ์รู้สึกโหวงๆ แปลกๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาจ้องมองนีรชาที่ทำหน้าตาไร้เดียงสา แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ร่างสูงขยับเข้าหาเธอ แล

บทที่ 21

บทที่21 เหงื่อออกเต็มมือ

นีรชาเดินลากเท้ากลับถึงบ้านอย่างหมดแรง เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังออกมาจากในบ้าน

“ยัยน้ำ…ช่วยพวกเราด้วยนะ!”ตมิสาร้องขอความช่วยเหลือและตรงมาหาเธอทันที

“น้าสา เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ ร้องไห้ทำไม?”เห็นตมิสาและมุกมณีร้องไห้จนตาบวม เธอจึงถามออกไปอย่างไม่เข้า

บทที่ 22

บทที่22 หยดน้ำตารสขม

นีรชาอยากจะหนี แต่เธอก็ก้าวไม่ออก ตอนนี้ขาทั้งสองข้างแข็งราวกับท่อนไม้

เธอกำลังดิ้นรนต่อสู้อย่างดุเดือดกับความคิดของตัวเอง

ถ้าอยู่ต่อ นั่นก็หมายความว่า เธอจะต้องยอมรับเงื่อนไขที่ไม่เป็นธรรมของผู้ชายคนนี้

หรือจะหนี…ไม่…ไม่ได้!

ถ้าหนี