บทที่ 21

บทที่21 เหงื่อออกเต็มมือ

นีรชาเดินลากเท้ากลับถึงบ้านอย่างหมดแรง เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังออกมาจากในบ้าน

“ยัยน้ำ…ช่วยพวกเราด้วยนะ!”ตมิสาร้องขอความช่วยเหลือและตรงมาหาเธอทันที

“น้าสา เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ ร้องไห้ทำไม?”เห็นตมิสาและมุกมณีร้องไห้จนตาบวม เธอจึงถามออกไปอย่างไม่เข้า

บทที่ 22

บทที่22 หยดน้ำตารสขม

นีรชาอยากจะหนี แต่เธอก็ก้าวไม่ออก ตอนนี้ขาทั้งสองข้างแข็งราวกับท่อนไม้

เธอกำลังดิ้นรนต่อสู้อย่างดุเดือดกับความคิดของตัวเอง

ถ้าอยู่ต่อ นั่นก็หมายความว่า เธอจะต้องยอมรับเงื่อนไขที่ไม่เป็นธรรมของผู้ชายคนนี้

หรือจะหนี…ไม่…ไม่ได้!

ถ้าหนี

บทที่ 23

บทที่23 คุณจะทำอะไร

น้ำตาแห่งความปวดร้าวใจ ถูกกลั้นเอาไว้อีกครั้ง

“ตกลง!”คำพูดที่เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แล้วน้ำตาก็ไหลร่วงรินลงมาเป็นสาย

“ทำไม…เป็นผู้หญิงของฉัน มันเจ็บปวดขนาดนั้นเลยเหรอ?”ภัสกรณ์ตวาดเสียงดังออกมาโดยไม่รู้ตัว คิ้วหนาขมวดแน่น