บทที่19 ไร้เดียงสา

คลาสเรียนอันแสนยาวนาน ในที่สุดก็จบลง

นีรชาถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าขาวนวลเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายสดใสจงใจมองไปที่ภัสกรณ์ ลาก่อนนะ เจ้าหมาป่า…

ภัสกรณ์เหลือบไปเห็นนีรชากำลังซุบซิบอยู่กับเพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ พอดี แถมยังแลบลิ้นปลิ้

บทที่ 20 ถูกปาก

ภัสกรณ์ข่มตาแน่น ไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับเขา แต่คำพูดโจ่งแจ้งนั้นกลับถูกเปล่งออกมาจากปากของเธอ นี่เขาทำให้เธอรังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ

ภัสกรณ์รู้สึกโหวงๆ แปลกๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาจ้องมองนีรชาที่ทำหน้าตาไร้เดียงสา แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ร่างสูงขยับเข้าหาเธอ และจ

บทที่21 เหงื่อออกเต็มมือ

นีรชาเดินลากเท้ากลับถึงบ้านอย่างหมดแรง เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังออกมาจากในบ้าน

“ยัยน้ำ…ช่วยพวกเราด้วยนะ!”ตมิสาร้องขอความช่วยเหลือและตรงมาหาเธอทันที

“น้าสา เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ ร้องไห้ทำไม?”เห็นตมิสาและมุกมณีร้องไห้จนตาบวม เธอจึงถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

“