บทที่ 16

บทที่16 เจ็บปวดใจ

เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ในใจเธอรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด

ภัสกรณ์อดไม่ได้ที่จะมองนีรชาอย่างขบขัน เขาเลิกคิ้วขึ้น“นีรชา ยังไม่ขึ้นมาอีก มันสายแล้วนะ”

“ห้ะ…”ดวงตาของนีรชาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินเขาพูด เขา…เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลั

บทที่ 17

บทที่17 กระโดดโหยง

ภัสกรณ์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจึงหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

ดวงตาของเธอปิดแน่น ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด มีอาการที่แสดงถึงความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ฟันขาวกัดริมฝีปากของตัวเองจนเลือดไหลซิบ

เกิดอะไรขึ้น ทำไมสีหน้าเธอถึงเศร้าขนาดนี้ ภัสกรณ์ยื่นม

บทที่ 18

บทที่18 ลนลาน

ชุดสูทสีดำสวมทับบนเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ดูเข้ากันกับเนคไทสีฟ้า ผมหนา ดวงตาสีดำคมเข้ม นี่…นี่คงไม่ใช่คุณภัสกรณ์หรอกใช่ไหม

นีรชาจ้องภัสกรณ์ตาถลน เธอตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

“อ้าว…นี่ยัยน้ำ มัวอึ้งอะไรอยู่ยะ แหม…มองพี่ชายสุดหล่อไม่วางตาเชียวนะ”นนทชาพูด