บทที่16 เจ็บปวดใจ

เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ในใจเธอรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด

ภัสกรณ์อดไม่ได้ที่จะมองนีรชาอย่างขบขัน เขาเลิกคิ้วขึ้น“นีรชา ยังไม่ขึ้นมาอีก มันสายแล้วนะ”

“ห้ะ…”ดวงตาของนีรชาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินเขาพูด เขา…เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังจะไปสาย

บทที่17 กระโดดโหยง

ภัสกรณ์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจึงหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

ดวงตาของเธอปิดแน่น ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด มีอาการที่แสดงถึงความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ฟันขาวกัดริมฝีปากของตัวเองจนเลือดไหลซิบ

เกิดอะไรขึ้น ทำไมสีหน้าเธอถึงเศร้าขนาดนี้ ภัสกรณ์ยื่นมือออกไป เข

บทที่18 ลนลาน

ชุดสูทสีดำสวมทับบนเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ดูเข้ากันกับเนคไทสีฟ้า ผมหนา ดวงตาสีดำคมเข้ม นี่…นี่คงไม่ใช่คุณภัสกรณ์หรอกใช่ไหม

นีรชาจ้องภัสกรณ์ตาถลน เธอตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

“อ้าว…นี่ยัยน้ำ มัวอึ้งอะไรอยู่ยะ แหม…มองพี่ชายสุดหล่อไม่วางตาเชียวนะ”นนทชาพูดไปยิ้มไป