บทที่17 กระโดดโหยง

ภัสกรณ์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจึงหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

ดวงตาของเธอปิดแน่น ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด มีอาการที่แสดงถึงความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ฟันขาวกัดริมฝีปากของตัวเองจนเลือดไหลซิบ

เกิดอะไรขึ้น ทำไมสีหน้าเธอถึงเศร้าขนาดนี้ ภัสกรณ์ยื่นมือออกไป เข

บทที่18 ลนลาน

ชุดสูทสีดำสวมทับบนเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ดูเข้ากันกับเนคไทสีฟ้า ผมหนา ดวงตาสีดำคมเข้ม นี่…นี่คงไม่ใช่คุณภัสกรณ์หรอกใช่ไหม

นีรชาจ้องภัสกรณ์ตาถลน เธอตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

“อ้าว…นี่ยัยน้ำ มัวอึ้งอะไรอยู่ยะ แหม…มองพี่ชายสุดหล่อไม่วางตาเชียวนะ”นนทชาพูดไปยิ้มไป

บทที่19 ไร้เดียงสา

คลาสเรียนอันแสนยาวนาน ในที่สุดก็จบลง

นีรชาถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าขาวนวลเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายสดใสจงใจมองไปที่ภัสกรณ์ ลาก่อนนะ เจ้าหมาป่า…

ภัสกรณ์เหลือบไปเห็นนีรชากำลังซุบซิบอยู่กับเพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ พอดี แถมยังแลบลิ้นปลิ้