บทที่15 ไม่สนใจ

นีรชากำลังนอนฝัน เธอฝันว่าตัวเองได้กลับไปที่บ้านเกิด และอยู่ที่โรงเรียนมัธยม เธอเห็นประภพสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว จ้องมองเธอตาเป็นประกาย รูปร่างสูงสง่า ฟันขาวเรียงตัวสวย เขาส่งรอยยิ้มสดใสให้เธอ แล้วพูดกับเธอว่า“น้ำ เร็วเข้า จะสายแล้ว”

นีรชาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก็ปาไปเจ็ดโมงคร

บทที่16 เจ็บปวดใจ

เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ในใจเธอรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด

ภัสกรณ์อดไม่ได้ที่จะมองนีรชาอย่างขบขัน เขาเลิกคิ้วขึ้น“นีรชา ยังไม่ขึ้นมาอีก มันสายแล้วนะ”

“ห้ะ…”ดวงตาของนีรชาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินเขาพูด เขา…เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังจะไปสาย

บทที่17 กระโดดโหยง

ภัสกรณ์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจึงหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

ดวงตาของเธอปิดแน่น ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด มีอาการที่แสดงถึงความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ฟันขาวกัดริมฝีปากของตัวเองจนเลือดไหลซิบ

เกิดอะไรขึ้น ทำไมสีหน้าเธอถึงเศร้าขนาดนี้ ภัสกรณ์ยื่นมือออกไป เข