บทที่14 สืบให้ได้เรื่อง

ภายในรถลัมโบร์กินีคันงาม ภัสกรณ์มองดูฉากดราม่าที่เกิดขึ้นบนท้องถนน เห็นนีรชาร้องไห้ และวิ่งไล่ตามรถเก๋งสีดำด้วยความเจ็บปวดใจ ยิ่งทำให้เขาอยากรู้

เขาจึงเร่งความเร็ว ขับไล่ตามรถเก๋งสีดำคันข้างหน้าไป อากาศที่เย็นและท้องฟ้าปิด ทำให้มองเห็นไม่ค่อยชัด เขาเห็นแค่ว

บทที่15 ไม่สนใจ

นีรชากำลังนอนฝัน เธอฝันว่าตัวเองได้กลับไปที่บ้านเกิด และอยู่ที่โรงเรียนมัธยม เธอเห็นประภพสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว จ้องมองเธอตาเป็นประกาย รูปร่างสูงสง่า ฟันขาวเรียงตัวสวย เขาส่งรอยยิ้มสดใสให้เธอ แล้วพูดกับเธอว่า“น้ำ เร็วเข้า จะสายแล้ว”

นีรชาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก็ปาไปเจ็ดโมงคร

บทที่16 เจ็บปวดใจ

เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ในใจเธอรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด

ภัสกรณ์อดไม่ได้ที่จะมองนีรชาอย่างขบขัน เขาเลิกคิ้วขึ้น“นีรชา ยังไม่ขึ้นมาอีก มันสายแล้วนะ”

“ห้ะ…”ดวงตาของนีรชาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินเขาพูด เขา…เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังจะไปสาย