บทที่ 14

บทที่14 สืบให้ได้เรื่อง

ภายในรถลัมโบร์กินีคันงาม ภัสกรณ์มองดูฉากดราม่าที่เกิดขึ้นบนท้องถนน เห็นนีรชาร้องไห้ และวิ่งไล่ตามรถเก๋งสีดำด้วยความเจ็บปวดใจ ยิ่งทำให้เขาอยากรู้

เขาจึงเร่งความเร็ว ขับไล่ตามรถเก๋งสีดำคันข้างหน้าไป อากาศที่เย็นและท้องฟ้าปิด ทำให้มองเห็นไม่ค่อยชัด เ

บทที่ 15

บทที่15 ไม่สนใจ

นีรชากำลังนอนฝัน เธอฝันว่าตัวเองได้กลับไปที่บ้านเกิด และอยู่ที่โรงเรียนมัธยม เธอเห็นประภพสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว จ้องมองเธอตาเป็นประกาย รูปร่างสูงสง่า ฟันขาวเรียงตัวสวย เขาส่งรอยยิ้มสดใสให้เธอ แล้วพูดกับเธอว่า“น้ำ เร็วเข้า จะสายแล้ว”

นีรชาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก็ปาไ

บทที่ 16

บทที่16 เจ็บปวดใจ

เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ในใจเธอรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด

ภัสกรณ์อดไม่ได้ที่จะมองนีรชาอย่างขบขัน เขาเลิกคิ้วขึ้น“นีรชา ยังไม่ขึ้นมาอีก มันสายแล้วนะ”

“ห้ะ…”ดวงตาของนีรชาเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินเขาพูด เขา…เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลั