บทที่ 141 ความเงียบอันแสนยาวนาน

ภัสกรณ์ส่งต่องานของบริษัททั้งหมดไว้ให้กับรองประธานกรรมการ จิตใจเขาจดจ่ออยู่ที่ข้างเตียงของนีรชา

" น้ำ กินอะไรหน่อยเถอะ ！" น้าแขถือถาดอาหาร ยืนอยู่ข้างเตียงของนีรชา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่ได้ยิน เเต่ก็ยังอยากจะพูดกับเธอ

บทที่ 142 ไม่เจอกันนานเลยนะ

5 ปี ต่อมา ณ สนามบินเมือง C

นีรชาปรากฎตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน ณ อาคารผู้โดยสารขาออก ยืนมองซ้ายมองขวา ผมยาวสะบัดพริ้วไปมา แววตามีชีวิตชีวาทว่านิ่งสงบ นีรชาในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ กับเเจ๊คเก็ตสีดำ สบายๆเเต่ดูดี มีสไตล์

" น้ำ ！" ท่ามกลาง

บทที่ 143 ใครกันที่น่าเวทนา

นีรชาสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆลุกขึ้นยืน ก่อนจะยื่นมือขวาให้ภัสกรณ์ด้วยท่วงท่าสง่างาม เธอยิ้มให้เขา เเต่รอยยิ้มนั้นช่างดูห่างเหิน：" คุณภัสกรณ์ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ "

คุณภัสกรณ์

เธอเรียกเขาว่าคุณภัสกรณ์งั้นเหรอ ภัสกรณ์ได้ยินแล้วถึงกับอึ้ง เขารู้ส