บทที่ 142 ไม่เจอกันนานเลยนะ

5 ปี ต่อมา ณ สนามบินเมือง C

นีรชาปรากฎตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน ณ อาคารผู้โดยสารขาออก ยืนมองซ้ายมองขวา ผมยาวสะบัดพริ้วไปมา แววตามีชีวิตชีวาทว่านิ่งสงบ นีรชาในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ กับเเจ๊คเก็ตสีดำ สบายๆเเต่ดูดี มีสไตล์

" น้ำ ！" ท่ามกลาง

บทที่ 143 ใครกันที่น่าเวทนา

นีรชาสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆลุกขึ้นยืน ก่อนจะยื่นมือขวาให้ภัสกรณ์ด้วยท่วงท่าสง่างาม เธอยิ้มให้เขา เเต่รอยยิ้มนั้นช่างดูห่างเหิน：" คุณภัสกรณ์ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ "

คุณภัสกรณ์

เธอเรียกเขาว่าคุณภัสกรณ์งั้นเหรอ ภัสกรณ์ได้ยินแล้วถึงกับอึ้ง เขารู้ส

บทที่ 144 ไม่ปล่อยให้หลุดมือ

เอ่อ ？ นีรชารู้สึกประหลาดใจ พรยศ ชื่อนี้เหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อน

ครุ่นคิดอยู่แวบนึง ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยรู้จักคนชื่อพรยศมาก่อนรึเปล่า

พรยศเห็นนีรชาดูกังวลเเละมีท่าทีเริ่มอึดอัด ก็เริ่มรู้สึกแอบผิดหวังเล็กๆ เเต่ก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน พลา