บทที่140 กระหายเลือด

หน้าผากของนีรชาถูกขีดข่วนจนเลือดไหลซิบ มือของชายจรจัดเลื่อนมาถึงหน้าอกของนีรชา!

นีรชาร้องไห้อย่างคนสิ้นหวัง สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ทันใดนั้น! เธอพบว่าตัวเองทำอะไรไม่ถูก

คนที่บอกว่ารักเธอ กลับส่งเธอไปอยู่ในเงื้อมมือของมาร เป็นเพราะภัสกรณ์คนเดียว ผู้

บทที่ 141 ความเงียบอันแสนยาวนาน

ภัสกรณ์ส่งต่องานของบริษัททั้งหมดไว้ให้กับรองประธานกรรมการ จิตใจเขาจดจ่ออยู่ที่ข้างเตียงของนีรชา

" น้ำ กินอะไรหน่อยเถอะ ！" น้าแขถือถาดอาหาร ยืนอยู่ข้างเตียงของนีรชา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่ได้ยิน เเต่ก็ยังอยากจะพูดกับเธอ

บทที่ 142 ไม่เจอกันนานเลยนะ

5 ปี ต่อมา ณ สนามบินเมือง C

นีรชาปรากฎตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน ณ อาคารผู้โดยสารขาออก ยืนมองซ้ายมองขวา ผมยาวสะบัดพริ้วไปมา แววตามีชีวิตชีวาทว่านิ่งสงบ นีรชาในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ กับเเจ๊คเก็ตสีดำ สบายๆเเต่ดูดี มีสไตล์

" น้ำ ！" ท่ามกลาง