บทที่ 139

บทที่139 ชัดเจนขึ้นไปอีก

นีรชาไม่เข้าใจ และไม่พูดจา ไม่แม้แต่จะมองอาหารมากมายที่อยู่ในถาด

น้าแขเป็นกังวลจนเห็นเป็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก “คุณนีรชา ทานหน่อยนะคะ! คุณผอมแห้งขนาดนี้แล้ว ทานสักนิดหน่อยก็ยังดี นะคะทานสักนิดเถอะค่ะ”

“ไม่ทานค่ะ น้าแขยกออกไปเถอะค่ะ รบกวน

บทที่ 140

บทที่140 กระหายเลือด

หน้าผากของนีรชาถูกขีดข่วนจนเลือดไหลซิบ มือของชายจรจัดเลื่อนมาถึงหน้าอกของนีรชา!

นีรชาร้องไห้อย่างคนสิ้นหวัง สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ทันใดนั้น! เธอพบว่าตัวเองทำอะไรไม่ถูก

คนที่บอกว่ารักเธอ กลับส่งเธอไปอยู่ในเงื้อมมือของมาร เป็นเพราะภัสกรณ์

บทที่ 141

ความเงียบอันแสนยาวนาน

ภัสกรณ์ส่งต่องานของบริษัททั้งหมดไว้ให้กับรองประธานกรรมการ จิตใจเขาจดจ่ออยู่ที่ข้างเตียงของนีรชา

" น้ำ กินอะไรหน่อยเถอะ ！" น้าแขถือถาดอาหาร ยืนอยู่ข้างเตียงของนีรชา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่ได้ยิน เเต่ก็ยังอยากจะพูดกับเธอ