บทที่13 ยากเย็นเหลือเกิน

พอวิ่งออกมาพ้นประตูร้านได้ เธอก็โล่งใจ โชคดีที่เธอเคยวิ่งระยะไกลมาก่อน มิเช่นนั้นก็ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าถูกผู้ชายคนนั้นจับได้แล้วจะเป็นยังไง ซึ่งมันคงไม่เป็นผลดีกับเธอแน่

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านร่างกายของเธอ ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นสบาย นีรช

บทที่14 สืบให้ได้เรื่อง

ภายในรถลัมโบร์กินีคันงาม ภัสกรณ์มองดูฉากดราม่าที่เกิดขึ้นบนท้องถนน เห็นนีรชาร้องไห้ และวิ่งไล่ตามรถเก๋งสีดำด้วยความเจ็บปวดใจ ยิ่งทำให้เขาอยากรู้

เขาจึงเร่งความเร็ว ขับไล่ตามรถเก๋งสีดำคันข้างหน้าไป อากาศที่เย็นและท้องฟ้าปิด ทำให้มองเห็นไม่ค่อยชัด เขาเห็นแค่ว

บทที่15 ไม่สนใจ

นีรชากำลังนอนฝัน เธอฝันว่าตัวเองได้กลับไปที่บ้านเกิด และอยู่ที่โรงเรียนมัธยม เธอเห็นประภพสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว จ้องมองเธอตาเป็นประกาย รูปร่างสูงสง่า ฟันขาวเรียงตัวสวย เขาส่งรอยยิ้มสดใสให้เธอ แล้วพูดกับเธอว่า“น้ำ เร็วเข้า จะสายแล้ว”

นีรชาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ก็ปาไปเจ็ดโมงคร