บทที่137 รับผิดชอบดับไฟ

“คุณแทน… อย่าซนสิคะ… คนเขายังเจ็บอยู่นะคะ” ผู้ชายคนนี้หื่นจริงๆ นีรชาเริ่มรู้สึกว่าจะควบคุมเขาไม่อยู่แล้ว

“แต่ ไฟที่คุณก่อขึ้น คุณก็ต้องรับผิดชอบดับมันด้วยสิ” ภัสกรณ์บรรจงริมฝีปากจูบที่ซอกคอนีรชา จูบกัดไปทั่ว

“...” นีรชาไม่มีคำพูดใดๆ

ใครเป็นคนจุดไฟน่ะ

บทที่138 ท้อใจ

นีรชานิ่งเงียบมองดูภัสกรณ์ เมื่อสักครู่เขายังช่วยเธอสวมใส่รองเท้า จูบเธออย่างหลงใหล เกาะติดเธอเชื่องราวกับลูกสุนัขตัวหนึ่ง ทันใดก็เปลี่ยนมาเป็นคนใจร้ายและขมขื่นอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ

ที่แท้ ในใจเขา ไม่เคยให้ความเคารพต่อเธอเลยจริงๆ

เธอคิดว่าเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

บทที่139 ชัดเจนขึ้นไปอีก

นีรชาไม่เข้าใจ และไม่พูดจา ไม่แม้แต่จะมองอาหารมากมายที่อยู่ในถาด

น้าแขเป็นกังวลจนเห็นเป็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก “คุณนีรชา ทานหน่อยนะคะ! คุณผอมแห้งขนาดนี้แล้ว ทานสักนิดหน่อยก็ยังดี นะคะทานสักนิดเถอะค่ะ”

“ไม่ทานค่ะ น้าแขยกออกไปเถอะค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”