บทที่136 ดีใจเหลือเกิน

ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ นีรชายังไม่ได้รับประทานอะไรเลย ยังเอ้อระเหยอยู่กับภัสกรณ์หลายต่อหลายครั้ง เธอหิวจนแสบท้องไปหมด!

“จ๊อก จ๊อก....” เสียงน้อยๆ ดังขึ้นจากในท้อง ท้องของเธอกำลังเริ่มบรรเลงเพลงเมืองที่ว่างเปล่าแล้ว

ภัสกรณ์ได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มกว้างมองท

บทที่137 รับผิดชอบดับไฟ

“คุณแทน… อย่าซนสิคะ… คนเขายังเจ็บอยู่นะคะ” ผู้ชายคนนี้หื่นจริงๆ นีรชาเริ่มรู้สึกว่าจะควบคุมเขาไม่อยู่แล้ว

“แต่ ไฟที่คุณก่อขึ้น คุณก็ต้องรับผิดชอบดับมันด้วยสิ” ภัสกรณ์บรรจงริมฝีปากจูบที่ซอกคอนีรชา จูบกัดไปทั่ว

“...” นีรชาไม่มีคำพูดใดๆ

ใครเป็นคนจุดไฟน่ะ

บทที่138 ท้อใจ

นีรชานิ่งเงียบมองดูภัสกรณ์ เมื่อสักครู่เขายังช่วยเธอสวมใส่รองเท้า จูบเธออย่างหลงใหล เกาะติดเธอเชื่องราวกับลูกสุนัขตัวหนึ่ง ทันใดก็เปลี่ยนมาเป็นคนใจร้ายและขมขื่นอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ

ที่แท้ ในใจเขา ไม่เคยให้ความเคารพต่อเธอเลยจริงๆ

เธอคิดว่าเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว