บทที่ 85 เข้าวังเฝ้าไข้

ค่ำคืนนั้นหลี่เฉินเย่นไม่ได้กลับ ไทเฮาประชวรหนัก เขาจึงเข้าวังไปเฝ้าไข้ ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ชูเซี่ยเข้าวังเพื่อรักษาไทเฮา แต่กลับถูกไทเฮาปฏิเสธ

ปีที่แล้วไทเฮาทรงลื่นล้มจนศีรษะกระแทก การมองเห็นก็เริ่มเลือนลาง ต่อมาก็ค่อย ๆ มองไม่เห็นสิ่งของ พระนางมีนิสัยดื้อร

บทที่ 86 ทำตัวเป็นข้ารับใช้

ไทเฮาทรงบรรทมอยู่บนพระแท่นบรรทม ร่างอันอ่อนแอของพระนางถูกผ้าห่มปักลายดอกมู่ตานผืนหน้าปกคลุมอยู่ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาดูเหมือนกับไม่มีอะไรอยู่ใต้นั้น เศียรของพระนางหนุนอยู่บนหมอนผ้าแพร สองพระเนตรโตลืมกว้าง ทว่าไร้การจับภาพ สีพระพักตร์ซีดเหลือง พระเนตรบวม พระโอษฐ์แห้งซี

บทที่ 87 หลิวหยิงหลงหลอกหลอน

งานเลี้ยงช่วงค่ำ ณ เรือนเซียงซือ อ๋องเก้าสั่งให้คนเตรียมของว่างไว้จำนวนมาก ทั้งยังเตรียมเหล้าเซาเตาจื่อไว้ด้วย แต่เพราะชูเซี่ยกับพระชายาเจิ้นหน่วนเข้าร่วมด้วย ดังนั้นจึงอุ่นเหล้าน้ำข้าวหมากไว้ด้วย

อ๋องเก้ารินเหล้าให้ชูเซี่ย พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “แน่นอนว่