บทที่ 86 ทำตัวเป็นข้ารับใช้

ไทเฮาทรงบรรทมอยู่บนพระแท่นบรรทม ร่างอันอ่อนแอของพระนางถูกผ้าห่มปักลายดอกมู่ตานผืนหน้าปกคลุมอยู่ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาดูเหมือนกับไม่มีอะไรอยู่ใต้นั้น เศียรของพระนางหนุนอยู่บนหมอนผ้าแพร สองพระเนตรโตลืมกว้าง ทว่าไร้การจับภาพ สีพระพักตร์ซีดเหลือง พระเนตรบวม พระโอษฐ์แห้งซี

บทที่ 87 หลิวหยิงหลงหลอกหลอน

งานเลี้ยงช่วงค่ำ ณ เรือนเซียงซือ อ๋องเก้าสั่งให้คนเตรียมของว่างไว้จำนวนมาก ทั้งยังเตรียมเหล้าเซาเตาจื่อไว้ด้วย แต่เพราะชูเซี่ยกับพระชายาเจิ้นหน่วนเข้าร่วมด้วย ดังนั้นจึงอุ่นเหล้าน้ำข้าวหมากไว้ด้วย

อ๋องเก้ารินเหล้าให้ชูเซี่ย พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “แน่นอนว่

บทที่ 88 เหล่าฝอเย่

นางขนลุกขนพองไปทั้งตัว แม้จะบอกว่านางอยู่กับอาจารย์เป็นระยะเวลานาน แต่อาจารย์ของนางก็เป็นเทพเซียน แต่หลิวหยิงหลงเป็นวิญญาณ

นางหน้าซีดพลางมองไปรอบด้าน รอบด้านเงียบสงบ ข้างนอกก็เงียบงัน ฟ้าสว่างแล้ว แต่ทำไมนางกำนัลถึงยังไม่ตื่นกันนะ ไม่ใช่สิ มามาล่ะ เมื่อคืนนี้มามาก