บทที่ 84 ฉ่ายเวินไม่ใช่คนง่าย ๆ

เมื่อสองปีก่อนเขาเกิดอาการพิษกำเริบ แต่ชูเซี่ยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ แม้พิษภายในร่างจะไม่ได้ถูกขจัดไปจนสิ้น แต่ชูเซี่ยสกัดพิษไว้ ณ ตำแหน่งหนึ่งในร่างกายของเขา เพียงแค่เขาเชื่อฟัง ไม่ดื่มเหล้าแรง ๆ ไม่ทำพฤติกรรมที่ทำให้พิษกระจายก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวชีวิต

บทที่ 85 เข้าวังเฝ้าไข้

ค่ำคืนนั้นหลี่เฉินเย่นไม่ได้กลับ ไทเฮาประชวรหนัก เขาจึงเข้าวังไปเฝ้าไข้ ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ชูเซี่ยเข้าวังเพื่อรักษาไทเฮา แต่กลับถูกไทเฮาปฏิเสธ

ปีที่แล้วไทเฮาทรงลื่นล้มจนศีรษะกระแทก การมองเห็นก็เริ่มเลือนลาง ต่อมาก็ค่อย ๆ มองไม่เห็นสิ่งของ พระนางมีนิสัยดื้อร

บทที่ 86 ทำตัวเป็นข้ารับใช้

ไทเฮาทรงบรรทมอยู่บนพระแท่นบรรทม ร่างอันอ่อนแอของพระนางถูกผ้าห่มปักลายดอกมู่ตานผืนหน้าปกคลุมอยู่ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาดูเหมือนกับไม่มีอะไรอยู่ใต้นั้น เศียรของพระนางหนุนอยู่บนหมอนผ้าแพร สองพระเนตรโตลืมกว้าง ทว่าไร้การจับภาพ สีพระพักตร์ซีดเหลือง พระเนตรบวม พระโอษฐ์แห้งซี