บทที่ 78 หนทางข้างหน้า

ใบหน้าของหลี่เฉินเย่นเต็มไปด้วยความอบอุ่น “พะย่ะค่ะ!”

“พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกเถิด เรากลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของนาง” ทรงทอดพระเนตรไปที่ชูเซี่ยด้วยสายตาอ่อนโยน สายตาเช่นนั้นทำให้หลี่เฉินเย่นอดหวั่นเกรงไม่ได้ ความรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่จางหายไป เขาแท

บทที่ 79 ดวงใจนารี

หลี่เฉินเย่นขมวดคิ้วหันกายไปด้านข้างมองชูเซี่ยที่ยังคงหลับไหลแต่สีหน้าดูเคร่งเครียดราวกับกำลังตกอยู่ในฝันร้ายอยู่ข้างกายเขา ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นตบที่ไหล่บอบบางเบาๆราวกับกำลังขับกล่อมนางให้หลับฝันดี จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มใบหน้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มเบาๆ “นอนต่อเถิดเด็ก

บทที่ 80 ไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องเช่นนั้น

ร่างกายของฉ่ายเวินฟื้นตัวได้ไวมาก ภายในเวลาเพียงแค่สิบวันนางก็สามารถลงจากเตียงเดินไปไหนมาไหนได้แล้ว แต่เพราะร่างกายจะยังอ่อนแออยู่บ้างจึงได้รับอนุญาติเพียงแค่เดินไปมาในเรือนของตนเท่านั้น แต่เพียงเท่านั้นก็ยังเป็นเรื่องที่น่ายินดีของใครหลายๆคนอยู่ดี