บทที่ 77 เข้าวังรับคน

ชูเซี่ยค่อยๆลืมตาขึ้นมาในที่สุด หัวของนางยังมึนงงและเหนื่อยล้า นางจึงเลือกที่จะเอนกายนิ่งๆอยู่เช่นนั้นต่อไป ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่ฮ่องเต้จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “หม่อมฉันยังไม่ตายหรือ?”

เมื่อทรงเห็นว่านางฟื้นขึ้นมาแล้วก็คลายพระทัยลง แต

บทที่ 78 หนทางข้างหน้า

ใบหน้าของหลี่เฉินเย่นเต็มไปด้วยความอบอุ่น “พะย่ะค่ะ!”

“พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกเถิด เรากลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของนาง” ทรงทอดพระเนตรไปที่ชูเซี่ยด้วยสายตาอ่อนโยน สายตาเช่นนั้นทำให้หลี่เฉินเย่นอดหวั่นเกรงไม่ได้ ความรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่จางหายไป เขาแท

บทที่ 79 ดวงใจนารี

หลี่เฉินเย่นขมวดคิ้วหันกายไปด้านข้างมองชูเซี่ยที่ยังคงหลับไหลแต่สีหน้าดูเคร่งเครียดราวกับกำลังตกอยู่ในฝันร้ายอยู่ข้างกายเขา ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นตบที่ไหล่บอบบางเบาๆราวกับกำลังขับกล่อมนางให้หลับฝันดี จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มใบหน้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มเบาๆ “นอนต่อเถิดเด็ก