บทที่ 668 หนึ่งจุมพิตกลายเป็นความลุ่มหลง

วาจาของหลี่เฉินเย่นเอ่ยได้อย่างอ่อนโยนและนิ่มนวล ถ้อยคำลึกซึ้งที่ไม่ผูกมัดทำให้องค์หญิงเวินซือใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่กลับเกิดหัวใจที่เตรียมป้องกัน....

“พวกเรามิคุ้นเคยกัน” องค์หญิงเวินซือเอ่ยเตือนหลี่เฉินเย่นเสียงเบา แต่ทว่าในหัวสมองของนางกลับเต็ม

บทที่ 669 การซักถามของเซวียนเอ๋อ

“รอประเดี๋ยว อาภรณ์ของข้า เจ้าเป็นคนเปลี่ยนให้หรือ?” องค์หญิงเวินซือจ้องมองอาภรณ์บนร่างกาย ใบหน้าของนางมีแสงเปล่งประกายออกมา

ในเพลาที่องค์หญิงเงยศรีษะจ้องมองไปยังหลี่เฉินเย่น นางจึงสังเกตเห็นว่าเดิมทีอาภรณ์ของนางเปียกน้ำ ดังนั้นมิรอให้หลี่เฉินเย่นตอบคำถาม นา

บทที่ 670 ล้อมรอบสุสานของพระชายาองค์รัชทายาท

หลี่เฉินเย่นจ้องมองไปยังองค์หญิงเวินซือด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่ากำลังสอบถาม เพียงแต่ว่าดวงตาคู่นั้นเป็นประกาย ทำให้นางแทบอยากจะหายตัวไป

“องค์หญิงเวินซือก็คิดเช่นนี้เหมือนกันหรือ?” วาจาที่หลี่เฉินเย่นเอ่ยลองเชิง ทำให้สีหน้าขององค์หญิงเปลี่ยนไป นางก้มศ