บทที่ 667 สามารถไม่มีมารยาทได้

หลังจากที่ลู่กงกงพาสวีฉางชิงออกไป โถงห้องนอนก็เหลือเพียงองค์หญิงเวินซือและหลี่เฉินเย่น

"ข้า ... " องค์หญิงเวินซือชนะขมวดคิ้ว ร่างกายที่ร้อนรุ่มพิงไปบนร่างกายของหลี่เฉินเย่น นางต้องการเอ่ยขอบคุณ แต่ทว่ายังมิทันได้เอ่ยออกมานางก็ตกอยู่ในความสับสนอีกครั้ง

บทที่ 668 หนึ่งจุมพิตกลายเป็นความลุ่มหลง

วาจาของหลี่เฉินเย่นเอ่ยได้อย่างอ่อนโยนและนิ่มนวล ถ้อยคำลึกซึ้งที่ไม่ผูกมัดทำให้องค์หญิงเวินซือใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่กลับเกิดหัวใจที่เตรียมป้องกัน....

“พวกเรามิคุ้นเคยกัน” องค์หญิงเวินซือเอ่ยเตือนหลี่เฉินเย่นเสียงเบา แต่ทว่าในหัวสมองของนางกลับเต็ม

บทที่ 669 การซักถามของเซวียนเอ๋อ

“รอประเดี๋ยว อาภรณ์ของข้า เจ้าเป็นคนเปลี่ยนให้หรือ?” องค์หญิงเวินซือจ้องมองอาภรณ์บนร่างกาย ใบหน้าของนางมีแสงเปล่งประกายออกมา

ในเพลาที่องค์หญิงเงยศรีษะจ้องมองไปยังหลี่เฉินเย่น นางจึงสังเกตเห็นว่าเดิมทีอาภรณ์ของนางเปียกน้ำ ดังนั้นมิรอให้หลี่เฉินเย่นตอบคำถาม นา