บทที่ 666 วีรบุรุษช่วยชีวิต

ท่าทีขององค์หญิงเวินซือ ทำให้หัวใจของสวีฉางชิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมายิ่งกว่าเดิม แต่ทว่าเขายังคงสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาหนึ่งประโยค “องค์หญิง เจ้าสมยอมข้าเถิด เพียงแค่เจ้ายอมเชื่อฟังข้า ข้าจะทำดีกับเจ้า....”

องค์หญิงเวินซือจ้องมองสวีฉางชิงด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าสวีฉางชิ

บทที่ 667 สามารถไม่มีมารยาทได้

หลังจากที่ลู่กงกงพาสวีฉางชิงออกไป โถงห้องนอนก็เหลือเพียงองค์หญิงเวินซือและหลี่เฉินเย่น

"ข้า ... " องค์หญิงเวินซือชนะขมวดคิ้ว ร่างกายที่ร้อนรุ่มพิงไปบนร่างกายของหลี่เฉินเย่น นางต้องการเอ่ยขอบคุณ แต่ทว่ายังมิทันได้เอ่ยออกมานางก็ตกอยู่ในความสับสนอีกครั้ง

บทที่ 668 หนึ่งจุมพิตกลายเป็นความลุ่มหลง

วาจาของหลี่เฉินเย่นเอ่ยได้อย่างอ่อนโยนและนิ่มนวล ถ้อยคำลึกซึ้งที่ไม่ผูกมัดทำให้องค์หญิงเวินซือใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่กลับเกิดหัวใจที่เตรียมป้องกัน....

“พวกเรามิคุ้นเคยกัน” องค์หญิงเวินซือเอ่ยเตือนหลี่เฉินเย่นเสียงเบา แต่ทว่าในหัวสมองของนางกลับเต็ม