บทที่634ปล่อยเขาเข้ามา

คำพูดของจิงโม่ทำให้หลี่เฉินเย่นไม่กล้าหนีความจริงอีกต่อไปเขาจับมือของจิงโม่เดินเข้าไปในพระตำหนักฉ่ายเหว่ยอย่างช้าๆเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมาเขาเบาฝีเท้าลงอย่างเคยชินราวกับว่ากลัวไปรบกวนการพักผ่อนของชูเซี่ย

แต่เมื่อรู้ตัวว่าการกระทำของตนนี้คนที่นอนอยู่ข้างในไม่สามารถรับรู

บทที่635ยังมีความหวัง

“พวกเจ้ารีบไปได้แล้วฉองเหลาปกป้องเสด็จย่าพี่สาวและน้องชายให้ดี”หลี่เฉินเย่นตบไหล่ของฉองเหลาหนึ่งทีฉองเหลาผงกหน้าจากนั้นจับมือของจิงโม่แล้วเดินจากไป

หลี่เฉินเย่นมองดูก้อนนิ่มๆในอ้อมแขนและส่งให้ไทเฮาอย่างอ่อนโยนพลันกระซิบว่า“เสด็จแม่รบกวนท่านช่วยดูแลเด็กทั้งสามด้วย”

บทที่636วิกฤตการณ์

“หลี่อวิ๋เชียนเจ้าบอกข้าสิตอนนี้ใครเป็นฝ่ายชนะ”หลี่อวิ๋นลี่เห็นหลี่เฉินเย่นเดินเข้าไปในท้องพระโรงอย่างผาเผยพลันทำให้เขารู้สึกขมขื่นใจยิ่งนักเขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกไปขณะที่พูดนั้นก็ไม่ลืมห่อผ้าเล็กๆในมือ

“เราแพ้กันทั้งคู่”เสียงของหลี่เฉินเย่นไม่ดังนักแต่ดังพอที่จะทำให้ทุ