บทที่633พลังเพียงหนึ่งเดียว

เมื่อหลี่เฉินเย่นเดินเข้าไปในพระตำหนักที่คุ้นเคยพลันรู้สึกไม่มีแรงกะทันหันฝีเท้าอ่อนแรงจิงโม่ยืนอยู่ด้านหลังเขามองดูเขาเดินไปทางประตำหนักฉ่ายเหว่ยท่าทางโซซัดโซเซนั้นเพียงแค่มองดูก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก

จิงโม่เร่งฝีเท้าเดินไปอยู่ด้านหลังหลี่อว๋นเชียนเธอยืนมือไปจับมื

บทที่634ปล่อยเขาเข้ามา

คำพูดของจิงโม่ทำให้หลี่เฉินเย่นไม่กล้าหนีความจริงอีกต่อไปเขาจับมือของจิงโม่เดินเข้าไปในพระตำหนักฉ่ายเหว่ยอย่างช้าๆเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมาเขาเบาฝีเท้าลงอย่างเคยชินราวกับว่ากลัวไปรบกวนการพักผ่อนของชูเซี่ย

แต่เมื่อรู้ตัวว่าการกระทำของตนนี้คนที่นอนอยู่ข้างในไม่สามารถรับรู

บทที่635ยังมีความหวัง

“พวกเจ้ารีบไปได้แล้วฉองเหลาปกป้องเสด็จย่าพี่สาวและน้องชายให้ดี”หลี่เฉินเย่นตบไหล่ของฉองเหลาหนึ่งทีฉองเหลาผงกหน้าจากนั้นจับมือของจิงโม่แล้วเดินจากไป

หลี่เฉินเย่นมองดูก้อนนิ่มๆในอ้อมแขนและส่งให้ไทเฮาอย่างอ่อนโยนพลันกระซิบว่า“เสด็จแม่รบกวนท่านช่วยดูแลเด็กทั้งสามด้วย”