บทที่597เสียใจทีหลังก็สายไป

จิงโม่เห็นว่าเปลวเพลิงไม่สามารถควบคุมได้แล้วในใจของนางจึงเบ่งบานแต่ทว่าใบหน้ายังคงรู้สึกเสียใจนางเอ่ยออกมา“โถ่ยังเล่นมิทันพอเลยถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ออกไปก่อนเถิด”

โจวโหรวเจียรีบร้อนดึงจิงโม่ออกไปยังมิทันออกไปถึงหน้าประตูยุ้งฉางก็มองเห็นเราองครักษ์วิ่งตะบึงเข้ามา

บทที่598ข่าวดี

“จิงโม่ข้ากลัวข้า....”ก่อนหน้าโจวโหรวเจียเพียงแค่หลั่งน้ำตาเท่านั้นแต่ทว่าเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่อยากพูดคุยกับนางของจิงโม่นางก็ร้องไห้เสียงดังอย่างอดกลั้นไม่ได้นางกลัวจริงๆตั้งแต่ที่นางเกิดมาจนถึงเพลานี้เป็นเวลาห้าปีนางมิเคยกลัวมากเช่นนี้มาก่อนนางมีลางสังหรณ์ว่าถ้าหากเดินทางไปกับจิง

บทที่599ส่งให้จิงโม่

“ท่านลุงหลีข้าเหนื่อยจะตายแล้ว”จิงโม่จ้องมองแววตาที่ตกตะลึงของหลีฉางอันจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา

“เด็กคนนี้นี่จริงๆเลย...”สิ่งที่จิงโม่นำมาให้ตนเองนั้นแน่นอนว่าคือความสุขแต่ทว่าเมื่อคิดว่านางเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งต้องมาอยู่ในรังของหมาป้านี่มัน...ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว