บทที่596เล่นกับไฟ

โหรวเจียรู้สึกโชคดีมากที่มีเพื่อนอย่างจิงโม่

สามารถพานางเล่นไร้สาระสามารถพานางพบกับความสนุกสนานในวันที่น่าเบื่อ

โหรวเจียเดินไปทั่วเมืองรัฐหลักกับจิงโม่ด้วยความเป็นสุขจนกระทั่งพวกนางเดินมาถึงทางฝั่งตะวันออกของเมืองรัฐหลักที่นั่นมีองครักษ์คอยเฝ้ายามเพราะมันคือยุ้งฉางใ

บทที่597เสียใจทีหลังก็สายไป

จิงโม่เห็นว่าเปลวเพลิงไม่สามารถควบคุมได้แล้วในใจของนางจึงเบ่งบานแต่ทว่าใบหน้ายังคงรู้สึกเสียใจนางเอ่ยออกมา“โถ่ยังเล่นมิทันพอเลยถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ออกไปก่อนเถิด”

โจวโหรวเจียรีบร้อนดึงจิงโม่ออกไปยังมิทันออกไปถึงหน้าประตูยุ้งฉางก็มองเห็นเราองครักษ์วิ่งตะบึงเข้ามา

บทที่598ข่าวดี

“จิงโม่ข้ากลัวข้า....”ก่อนหน้าโจวโหรวเจียเพียงแค่หลั่งน้ำตาเท่านั้นแต่ทว่าเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่อยากพูดคุยกับนางของจิงโม่นางก็ร้องไห้เสียงดังอย่างอดกลั้นไม่ได้นางกลัวจริงๆตั้งแต่ที่นางเกิดมาจนถึงเพลานี้เป็นเวลาห้าปีนางมิเคยกลัวมากเช่นนี้มาก่อนนางมีลางสังหรณ์ว่าถ้าหากเดินทางไปกับจิง