บทที่595ล่อลวง

เฉินต้าฮันอยากจะตะโกนขัดขวางจิงโม่แต่ทว่าในที่สุดเขาก็มิได้เอ่ยออกไปเพลานี้ท้องฟ้ากำลังจะสว่างแล้วถ้าหากว่าเขาตะโกนเสียงดังออกไปเป็นไปได้ว่าจักดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

เขาทำได้เพียงทำตามสิ่งที่จิงโม่กำชับก็คือไปยังเขตสลัมเพื่อกระจายข่าวเขามีชีวิตอยู่มา30ปีไม่เคยมีความตื่นเต้

บทที่596เล่นกับไฟ

โหรวเจียรู้สึกโชคดีมากที่มีเพื่อนอย่างจิงโม่

สามารถพานางเล่นไร้สาระสามารถพานางพบกับความสนุกสนานในวันที่น่าเบื่อ

โหรวเจียเดินไปทั่วเมืองรัฐหลักกับจิงโม่ด้วยความเป็นสุขจนกระทั่งพวกนางเดินมาถึงทางฝั่งตะวันออกของเมืองรัฐหลักที่นั่นมีองครักษ์คอยเฝ้ายามเพราะมันคือยุ้งฉางใ

บทที่597เสียใจทีหลังก็สายไป

จิงโม่เห็นว่าเปลวเพลิงไม่สามารถควบคุมได้แล้วในใจของนางจึงเบ่งบานแต่ทว่าใบหน้ายังคงรู้สึกเสียใจนางเอ่ยออกมา“โถ่ยังเล่นมิทันพอเลยถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ออกไปก่อนเถิด”

โจวโหรวเจียรีบร้อนดึงจิงโม่ออกไปยังมิทันออกไปถึงหน้าประตูยุ้งฉางก็มองเห็นเราองครักษ์วิ่งตะบึงเข้ามา