บทที่592เผชิญหน้ากับเฉินหยวนชิ่ง

“ฉันถูกผู้คนจากแคว้นจื่อสวี้ทิ้งไว้ให้อยู่ในเมืองซ่างลี่สองวันนั้นมันช่าง....”ราวกับว่าจิงโม่คิดถึงสิ่งที่น่าเศร้าที่อยู่ในหัวใจของนางหลังจากเอ่ยจบนางก็ไม่ลืมที่จะถอนหายใจออกมา

“พวกเขารังแกพระองค์ใช่หรือไม่พะยะค่ะ?พวกสัตว์ร้ายที่แคว้นจื่อสวี้ไม่เคยมองประชาช

บทที่593เผชิญหน้า

ถึงแม้ว่าในใจของตนเองนั้นจะรู้สึกเหยียดหยามหลี่เฉินเย่นแต่ทว่าเขากลับจำลายมือของหลี่เฉินเย่นได้อย่างชัดเจนเมื่อจ้องมองตัวหนังสือที่คุ้นตาก็รู้สึกว่าหัวสมองของตนเองนั้นว่างเปล่า

เขาไม่เคยคิดว่าหลี่เฉินเย่นจะกล้าเขียนราชโองการแบบนี้ขึ้นมาเช่นเดียวกันกับที่เขาไม่เคยคิดว่าป้า

บทที่594มุ่งมั่นที่จะชนะ

คงจะเป็นเรื่องเท็จใช่หรือไม่?เพราะว่าเพลาที่นางกลับมาพวกเขามิสามารถย้อนกลับไปในเพลานั้นได้แล้วหากมีสิ่งผิดปกติเขาก็สามารถรู้สึกได้เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากจะคิดและมิกล้าคิดเขาทำได้แม้กระทั่งหลอกตนเองตราบใดที่นางยังอยู่ข้างกายของตนตนก็มิต้องการอันใด

แต่ทว่ามิคิดว่านางจะ