บทที่591ไปถวายความตาย

จิงโม่ถูกส่งตัวกลับไปยังนครปักกิ่งในยามที่นางหลับก่อนออกเดินทางหลี่ฉางอันกำชับกับเฉินต้าฮันซ้ำแล้วซ้ำเล่าสำหรับการกำชับพวกเขายืดอกรับประกันว่าอย่างไรเสียก็จะทำหน้าที่ให้สำเร็จอย่างเป็นที่น่าพอใจแต่ทว่าเมื่อจิงโม่ตื่นขึ้นมาเฉินต้าฮันได้เห็นดวงตาที่สดใสคู่นั้นของนางเขาก็รู้สึ

บทที่592เผชิญหน้ากับเฉินหยวนชิ่ง

“ฉันถูกผู้คนจากแคว้นจื่อสวี้ทิ้งไว้ให้อยู่ในเมืองซ่างลี่สองวันนั้นมันช่าง....”ราวกับว่าจิงโม่คิดถึงสิ่งที่น่าเศร้าที่อยู่ในหัวใจของนางหลังจากเอ่ยจบนางก็ไม่ลืมที่จะถอนหายใจออกมา

“พวกเขารังแกพระองค์ใช่หรือไม่พะยะค่ะ?พวกสัตว์ร้ายที่แคว้นจื่อสวี้ไม่เคยมองประชาช

บทที่593เผชิญหน้า

ถึงแม้ว่าในใจของตนเองนั้นจะรู้สึกเหยียดหยามหลี่เฉินเย่นแต่ทว่าเขากลับจำลายมือของหลี่เฉินเย่นได้อย่างชัดเจนเมื่อจ้องมองตัวหนังสือที่คุ้นตาก็รู้สึกว่าหัวสมองของตนเองนั้นว่างเปล่า

เขาไม่เคยคิดว่าหลี่เฉินเย่นจะกล้าเขียนราชโองการแบบนี้ขึ้นมาเช่นเดียวกันกับที่เขาไม่เคยคิดว่าป้า