บทที่593เผชิญหน้า

ถึงแม้ว่าในใจของตนเองนั้นจะรู้สึกเหยียดหยามหลี่เฉินเย่นแต่ทว่าเขากลับจำลายมือของหลี่เฉินเย่นได้อย่างชัดเจนเมื่อจ้องมองตัวหนังสือที่คุ้นตาก็รู้สึกว่าหัวสมองของตนเองนั้นว่างเปล่า

เขาไม่เคยคิดว่าหลี่เฉินเย่นจะกล้าเขียนราชโองการแบบนี้ขึ้นมาเช่นเดียวกันกับที่เขาไม่เคยคิดว่าป้า

บทที่594มุ่งมั่นที่จะชนะ

คงจะเป็นเรื่องเท็จใช่หรือไม่?เพราะว่าเพลาที่นางกลับมาพวกเขามิสามารถย้อนกลับไปในเพลานั้นได้แล้วหากมีสิ่งผิดปกติเขาก็สามารถรู้สึกได้เพียงแต่ว่าเขาไม่อยากจะคิดและมิกล้าคิดเขาทำได้แม้กระทั่งหลอกตนเองตราบใดที่นางยังอยู่ข้างกายของตนตนก็มิต้องการอันใด

แต่ทว่ามิคิดว่านางจะ

บทที่595ล่อลวง

เฉินต้าฮันอยากจะตะโกนขัดขวางจิงโม่แต่ทว่าในที่สุดเขาก็มิได้เอ่ยออกไปเพลานี้ท้องฟ้ากำลังจะสว่างแล้วถ้าหากว่าเขาตะโกนเสียงดังออกไปเป็นไปได้ว่าจักดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

เขาทำได้เพียงทำตามสิ่งที่จิงโม่กำชับก็คือไปยังเขตสลัมเพื่อกระจายข่าวเขามีชีวิตอยู่มา30ปีไม่เคยมีความตื่นเต้