บทที่ 461 ชีพจรเหมือนเคยเห็นมาก่อน

“ได้ เราจะไม่ยอมแพ้” ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพิษในร่างกายเมื่อมันกระเริบจะทรมานแค่ไหน ในสายตาของหลวี่หนิง เพียงแค่ได้อยู่กับเชียนซาน ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนเชาก็ทนได้

“ข้าให้คนส่งพวกเจ้ากลับไปก่อน พิษในร่างกายเค้าสามารถเอาออกได้ มันคือเรื่องที่ดี”จูเก๋อหมิงบอกพวกเข

บทที่ 462 เห็นการเติบโตของเด็กๆ

“ท่านอาจารย์ ข้าแค่รู้สึกตั้งใจไปหน่อยจนลืมไปเลย ต่อไปข้าจะระวังมากกว่านี้”อานเหยียนพูดอธิบายด้วยรอยยิ้ม พูดจบจึงเดินจากไป

ชูเซี่ยพอเห็นอานเหยียนเดินจากไป ในใจมีคำพูดมากมายที่พูดไม่ออก เค้าได้ลูกศิษย์ที่ดีมากจริงๆ แต่อานเหยียน

ผู้ที่หลงใหลในวิชาแพทย์

บทที่ 463 ความห่วงใจของไทเฮา

สำหรับความกังวลของหลี่เฉินเย่น ชูเซี่ยอธิบายว่าได้ว่าคงเกิดจากอารมณ์ของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ รู้สึกเสียใจ น้อยใจ เป็นเรื่องปกติ

แต่หลี่เฉินเย่นก็ยังรู้สึกเอ็นดู เขารู้สึกเหมือนชูเซี่ยมีอะไรปิดบังเขาอยู่ แต่พอเห็นชูเซี่ยเวลามองตัวเองนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ