บทที่ 462 เห็นการเติบโตของเด็กๆ

“ท่านอาจารย์ ข้าแค่รู้สึกตั้งใจไปหน่อยจนลืมไปเลย ต่อไปข้าจะระวังมากกว่านี้”อานเหยียนพูดอธิบายด้วยรอยยิ้ม พูดจบจึงเดินจากไป

ชูเซี่ยพอเห็นอานเหยียนเดินจากไป ในใจมีคำพูดมากมายที่พูดไม่ออก เค้าได้ลูกศิษย์ที่ดีมากจริงๆ แต่อานเหยียน

ผู้ที่หลงใหลในวิชาแพทย์

บทที่ 463 ความห่วงใจของไทเฮา

สำหรับความกังวลของหลี่เฉินเย่น ชูเซี่ยอธิบายว่าได้ว่าคงเกิดจากอารมณ์ของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ รู้สึกเสียใจ น้อยใจ เป็นเรื่องปกติ

แต่หลี่เฉินเย่นก็ยังรู้สึกเอ็นดู เขารู้สึกเหมือนชูเซี่ยมีอะไรปิดบังเขาอยู่ แต่พอเห็นชูเซี่ยเวลามองตัวเองนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ

บทที่ 464 หลี่อวิ๋นลี่เป็นคนที่เงียบสงบ

เวลาที่ชูเซี่ยอยู๋ในวังนั้นทั้งยุ่งและเงียบสงบ

ทุกวันเวลาบ่ายมักจะได้ยินข่าวลือมากมาย ไม่ว่าจะข่าวเลยฮ่องเต้ไม่ได้ทรงว่าราชกิจ หลันกุ้ยเฟยได้ หรือว่า ต่างก็ใช้ทุกวิธีหนทางให้ฮ่องเต้สนใจ

แน่นอนสำหรับข่าวลือกเหล่านี้ทำให้ชูเซี่ยได้ยินแล้วยิ้มข้