บทที่ 391 ชูเซี่ยต้องตาย

หลังจากองครักษ์และผู้มีหน้าที่ดูแลเด็กถูกลากออกจากห้องโถงไปบรรยากาศเย็นยะเยือกก็ยังคงลอยอบอวลไม่จางหายไปไหน ใบหน้าหล่อเหลาของหลี่อวิ่นลี่ยังคงเย็นชาจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

“พวกเขาต่างก็เป็นผู้บริสุทธิ์เหตุใดเจ้าจึงต้องระบายอารมณ์กับพวกเขาด้วยเล่า” น้ำเสียงเอือมร

บทที่ 392 ไม่มีวันถอดใจ

“ข้ามาที่นี่ก็เพราะลูก หากว่าข้าไม่พบตัวเขาข้าก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ท่านฆ่าข้าก็ไม่มีประโยชน์”หลิวเยนกล่าวอย่างแน่วแน่แต่ทว่าในใจกลับสิ้นหวัง

ว่านเหลียงบอกกับนางเมื่อวานว่าขอเพียงนางพบลูกว่านเหลียงก็สามารถช่วยเหลือลูกของนางออกไปได้แต่ตอนนี้หลี่อวิ่นลี่กลับไปยอมให้นาง

บทที่ 393 ไม่มีวิธีอีกแล้ว

“นี่ท่านแอบอ่านจดหมายของข้าหรือ ท่านมัน...” ผู้ชายที่น่ารังเกียจผู้นี้แอบอ่านจดหมายลับของนางงั้นหรือ ว่านเหลียงทั้งโกรธทั้งอาย

อ๋องเก้าลอบมองท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของว่านเหลี่ยงก่อนจะค่อยๆขยับกายเข้าใกล้นางช้าๆและเอื้อมมือไปรั้งคอให้นางหันกลับมามองเขา “หากว่าข้าไม