บทที่ 390 เด็กที่หายไป

“ข้าสามารถช่วยเจ้าและลูกหนีออกไปจากที่นี่ได้แต่เจ้าห้ามให้ความร่วมมือกับหลี่อวิ่นลี่เป็นอันขาด” คำพูดของว่านเหลียงตรงไปตรงมายิ่งนัก นางอยากช่วยเหลือหลิวเยนก็จริงแต่นางอยากช่วยนายหญิงของตนเองมากกว่า หากว่าอ๋องเก้าคาดการณ์ไม่ผิด หลี่ซี่ต้องนำทหารแคว้นหนานจ้าวทั้งสามพันคนไปเมื

บทที่ 391 ชูเซี่ยต้องตาย

หลังจากองครักษ์และผู้มีหน้าที่ดูแลเด็กถูกลากออกจากห้องโถงไปบรรยากาศเย็นยะเยือกก็ยังคงลอยอบอวลไม่จางหายไปไหน ใบหน้าหล่อเหลาของหลี่อวิ่นลี่ยังคงเย็นชาจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

“พวกเขาต่างก็เป็นผู้บริสุทธิ์เหตุใดเจ้าจึงต้องระบายอารมณ์กับพวกเขาด้วยเล่า” น้ำเสียงเอือมร

บทที่ 392 ไม่มีวันถอดใจ

“ข้ามาที่นี่ก็เพราะลูก หากว่าข้าไม่พบตัวเขาข้าก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ท่านฆ่าข้าก็ไม่มีประโยชน์”หลิวเยนกล่าวอย่างแน่วแน่แต่ทว่าในใจกลับสิ้นหวัง

ว่านเหลียงบอกกับนางเมื่อวานว่าขอเพียงนางพบลูกว่านเหลียงก็สามารถช่วยเหลือลูกของนางออกไปได้แต่ตอนนี้หลี่อวิ่นลี่กลับไปยอมให้นาง