บทที่ 340 ตั้งหน้าตั้งตารอกินในงานมงคลของพ่อ

ตอนนี้ลือกันลั่นกับความเกลียดชังระหว่างชูเซี่ยและฝ่าบาท เพื่อไม่สร้างปัญหาให้ชูเซี่ยเพิ่ม หลี่อวิ่นเชียนทำได้เพียงลดความถี่ในการไปตำหนักฉ่ายเหว่ยลง เพียงแค่ไม่มีชูเซี่ยอยู่ข้างกาย รู้สึกชีวิตในแต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างยากลำบาก

ส่วนชูเซี่ยก็มัวแต่ยุ่

บทที่ 341 ไม่ลงรอย

ชูเซี่ยคิดว่ารอให้เฉินอวี่โหร่วเข้ามาในวังเสียก่อนจากนั้นนางจึงค่อยส่งคนไปให้การคุ้มครองนาง เพราะว่านางคือเฉินอวี่จู๋ นางคือคนที่ทำให้ชูเซี่ยและหลี่เฉินเย่นถูกความรู้สึกผิดเกาะกุมในจิตใจมาตลอด

แต่ทว่าการตัดสินใจที่จะส่งคนไปไม่ได้หมายความว่านางจะต้องไปด้วยตนเองเสียหน่อย โด

บทที่ 342 เฉินเย่น ข้ารักท่าน

ในคืนแต่งตั้งนางสนมคนใหม่ ฉ่ายเวินก็เดินทางมาที่ตำหนักฉายเวยอีกครั้งหนึ่ง

ใบหน้าของนางยังคงปกปิดด้วยผ้าคลุมหน้าให้เห็นเพียงหน้าผากและดวงตาคู่สวยของนางเท่านั้น แต่ทว่านางในยามนี้กลับคล้ายดอกไม้แห้งเหี่ยวที่ไม่ได้รับน้ำหล่อเลี้ยงจนไม่หลงเหลือเค้าความงามพิลาศดังเด