บทที่ 248 รับศิษย์

แม้ฝ่าบาทจะทรงออกไปนอกวังแบบคนธรรมดา แต่ว่า หลวี่หนิงได้เตรียมกันทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว

ตอนเที่ยง รับประทานอาหารกันที่จี่ฝูเหลา

จี่ฝูเหลาได้เตรียมสถานที่ตั้งแต่เช้า เถ้าแก่และบ่าวรับใช้ยืนต้อนรับตรงปากประตู ฝ่าบาททรงเยือนจี่ฝูเหลาเอง เถ้าแก่รู้สึกหวาดกลัว กลัวจะด

บทที่ 249 ความเห็นต่างๆ นานาในท้องพระโรง

หลี่อวิ่นกังกลับพูดว่า “หากผู้ชายไม่มีความสามารถ หวังพึ่งแต่ที่บ้าน จะยืนได้นานแค่ไหนกัน”

จูฟางหยวนพลันรู้สึกนับถือ “ท่านอ๋องช่างเป็นผู้มองการณ์ไกลเสียจริง”

อานเหยียนได้ยินว่าท่านพ่อทรงอนุญาต บอกไม่ได้เลยว่าดีใจแค่ไหน แก้มแดงไปหมด ราวกับว่าได้

บทที่ 250 ประโยคเดียวนำไปสู่บทสรุป

เหลียงกุยพูดอย่างโมโห “เจ้ากำลังกล่าวหาคนอื่นพล่อยๆ ข้าเคยพูดเมื่อไหร่กันว่า องค์ชายและองค์หญิงไม่ถูกกฎหมาย เป็นการใส่ร้ายชัดๆ”

จางซือคงพูดเหน็บแนม “ที่เจ้าพูดมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้ต้องการนำเสนอมุมมองนี้หรอกรึ ใช่ เจ้าไม่ได้พูดออกมาโดยตรงหรอก แต่ที่ต้องการสื