บทที่ 209 เสี่ยวจิ้นจู่น้อยไม่ได้ตาบอด

แม้ว่าทุกคนจะชี้มาที่ชูเซี่ย แต่กลับทำให้ชูเซี่ยรู้สึกสบายใจ ความกดดันบทที่เผชิญหน้ากับหลี่เฉินเย่นในวังเมื่อคืนนี้ถูกปล่อยออกมาหมด

“เสี่ยวจิ้นจู่น้อยของข้าล่ะ? ไม่อุ้มออกมาให้ข้าเจอหน่อยหรือ?” ชูเซี่ยปรบมือ

แม่นมอุ้มเสี่ยวจิ้นจู่น้อยเขามา โน

บทที่ 210 แสร้งเหมือนว่ามีญาติ

ดังคำที่พระชายาว่าไว้ ฝีมือการยิงธนูของอานเหยียนไม่ดีนัก การควบม้าแปลกไปเล็กน้อย ตอนดึงคันสร ท่าทางแข็งกระด้างมาก ลูกธนูบินออกไป ก็เบนออกจากเป้าธนู แรงก็ยังไม่พอ แต่ที่เบี่บงเบนมาก อย่าได้บอกว่าใจกลางเลย แค่เป้าธนูยังยิงไม่โดนเลย

อานเหยียนรู้สึกช็อกกับตัวเอง ม

บทที่211สถานการณ์ไม่ดี

จิ้งกั๋วโฮ่วสองสามีภรรยาพอเห็นชูเซี่ยแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีกอดชูเซี่ยแล้วไม่ปล่อยมือเลย้องไห้เหมือนจะเป็นจะตาย

ชูเซี่ยปลอบอยู่นานมากพวกเขาถึงจะยอมปล่อยมือต่อมาก็พูดกันต่อและถามชูเซี่ยกันว่าหลายปีมานี้นางผ่านมายังไง

พอพวกเขารู้ว่าชูเซี่ยคลอดลูกแฝดพวกเขาดีใจมา