บทที่ 208 ไปจวนอ๋องเจิ้นกั๋ว

ชูเซี่ยอึดอัดแทบตายตลอดทางออกจากวัง เห็นว่าเฉินเย่นซานไม่พูดอะไรเลย รู้ว่าตกใจอารมณ์โกรธของตัวเอง หายใจเข้าทีหนึ่ง นางเปิดม่านออกแล้วบอก “เมื่อครู่นี้ข้าไม่ได้เจาะจงเจ้า อย่าใส่ใจเลย”

เฉินเย่นซานหันไปมองนาง “ที่จริงแล้วข้าไม่เข้าใจว่านายหญิงโกรธเรื่องอะไร?”

บทที่ 209 เสี่ยวจิ้นจู่น้อยไม่ได้ตาบอด

แม้ว่าทุกคนจะชี้มาที่ชูเซี่ย แต่กลับทำให้ชูเซี่ยรู้สึกสบายใจ ความกดดันบทที่เผชิญหน้ากับหลี่เฉินเย่นในวังเมื่อคืนนี้ถูกปล่อยออกมาหมด

“เสี่ยวจิ้นจู่น้อยของข้าล่ะ? ไม่อุ้มออกมาให้ข้าเจอหน่อยหรือ?” ชูเซี่ยปรบมือ

แม่นมอุ้มเสี่ยวจิ้นจู่น้อยเขามา โน

บทที่ 210 แสร้งเหมือนว่ามีญาติ

ดังคำที่พระชายาว่าไว้ ฝีมือการยิงธนูของอานเหยียนไม่ดีนัก การควบม้าแปลกไปเล็กน้อย ตอนดึงคันสร ท่าทางแข็งกระด้างมาก ลูกธนูบินออกไป ก็เบนออกจากเป้าธนู แรงก็ยังไม่พอ แต่ที่เบี่บงเบนมาก อย่าได้บอกว่าใจกลางเลย แค่เป้าธนูยังยิงไม่โดนเลย

อานเหยียนรู้สึกช็อกกับตัวเอง ม