บทที่ 207 ไม่มีความสุข

จูเก๋อหมิงดีใจมากกับความคิดแบบนี้ของตัวเอง ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องอิจฉาหลี่เฉินเย่นแล้ว

เมื่อก่อนภายในใจมักซ่อนความรู้สึกเห็นแก่ตัวไว้ คิดเสมอว่าหากพวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีก อย่างนั้นเขาก็จะได้มีโอกาส แต่ในวันนี้ เขากลับรู้สึกแค่ความเสียดาย บางที ทุกสิ่งที่เคยได้

บทที่ 208 ไปจวนอ๋องเจิ้นกั๋ว

ชูเซี่ยอึดอัดแทบตายตลอดทางออกจากวัง เห็นว่าเฉินเย่นซานไม่พูดอะไรเลย รู้ว่าตกใจอารมณ์โกรธของตัวเอง หายใจเข้าทีหนึ่ง นางเปิดม่านออกแล้วบอก “เมื่อครู่นี้ข้าไม่ได้เจาะจงเจ้า อย่าใส่ใจเลย”

เฉินเย่นซานหันไปมองนาง “ที่จริงแล้วข้าไม่เข้าใจว่านายหญิงโกรธเรื่องอะไร?”

บทที่ 209 เสี่ยวจิ้นจู่น้อยไม่ได้ตาบอด

แม้ว่าทุกคนจะชี้มาที่ชูเซี่ย แต่กลับทำให้ชูเซี่ยรู้สึกสบายใจ ความกดดันบทที่เผชิญหน้ากับหลี่เฉินเย่นในวังเมื่อคืนนี้ถูกปล่อยออกมาหมด

“เสี่ยวจิ้นจู่น้อยของข้าล่ะ? ไม่อุ้มออกมาให้ข้าเจอหน่อยหรือ?” ชูเซี่ยปรบมือ

แม่นมอุ้มเสี่ยวจิ้นจู่น้อยเขามา โน