บทที่ 206 อย่าได้พูดถึงอีก

ชูเซี่ยสะกดความขมขื่นไว้ในส่วนลึกของใจ ทำเป็นพูดอย่างสดใสว่า “จิงโม่เป็นพี่สาว แต่ว่าฉองเหลาไม่เคยยอมรับ มักบอกว่าตัวเขาเป็นพี่ชาย สำหรับเรื่องที่ว่าใครเป็นพี่ใหญ่พวกเขาทั้งสองแย่งกันมานาน จนกระทั่งก่อนกลับเมืองหลวง ฉองเหลาถึงได้ยอมรับว่าจิงโม่เป็นพี่สาว”

หลี่เฉ

บทที่ 207 ไม่มีความสุข

จูเก๋อหมิงดีใจมากกับความคิดแบบนี้ของตัวเอง ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องอิจฉาหลี่เฉินเย่นแล้ว

เมื่อก่อนภายในใจมักซ่อนความรู้สึกเห็นแก่ตัวไว้ คิดเสมอว่าหากพวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีก อย่างนั้นเขาก็จะได้มีโอกาส แต่ในวันนี้ เขากลับรู้สึกแค่ความเสียดาย บางที ทุกสิ่งที่เคยได้

บทที่ 208 ไปจวนอ๋องเจิ้นกั๋ว

ชูเซี่ยอึดอัดแทบตายตลอดทางออกจากวัง เห็นว่าเฉินเย่นซานไม่พูดอะไรเลย รู้ว่าตกใจอารมณ์โกรธของตัวเอง หายใจเข้าทีหนึ่ง นางเปิดม่านออกแล้วบอก “เมื่อครู่นี้ข้าไม่ได้เจาะจงเจ้า อย่าใส่ใจเลย”

เฉินเย่นซานหันไปมองนาง “ที่จริงแล้วข้าไม่เข้าใจว่านายหญิงโกรธเรื่องอะไร?”