บทที่ 205 เจ้ายังจำวันวานได้หรือไม่

จูเก๋อหมิงกล่าว“เจ้าสะดวกเมื่อไหร่ ไปตรวจเช็คให้นางหน่อย หวังว่าจะเป็นอย่างที่เจ้าพูด ไม่รู้ว่าพระชายาจะเสียใจแค่ไหน”

ชูเซี่ยพยัก“ได้ พรุ่งนี้ข้าไปดูหน่อย”

หลี่เฉินเย่นกล่าว“ข้าก็ไปด้วย ตั้งแต่หลานสาวคนนี้เกิดมา ข้าก็เคยเห็นเพียงครั้งเดียว เสด็จพี่น

บทที่ 206 อย่าได้พูดถึงอีก

ชูเซี่ยสะกดความขมขื่นไว้ในส่วนลึกของใจ ทำเป็นพูดอย่างสดใสว่า “จิงโม่เป็นพี่สาว แต่ว่าฉองเหลาไม่เคยยอมรับ มักบอกว่าตัวเขาเป็นพี่ชาย สำหรับเรื่องที่ว่าใครเป็นพี่ใหญ่พวกเขาทั้งสองแย่งกันมานาน จนกระทั่งก่อนกลับเมืองหลวง ฉองเหลาถึงได้ยอมรับว่าจิงโม่เป็นพี่สาว”

หลี่เฉ

บทที่ 207 ไม่มีความสุข

จูเก๋อหมิงดีใจมากกับความคิดแบบนี้ของตัวเอง ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องอิจฉาหลี่เฉินเย่นแล้ว

เมื่อก่อนภายในใจมักซ่อนความรู้สึกเห็นแก่ตัวไว้ คิดเสมอว่าหากพวกเขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีก อย่างนั้นเขาก็จะได้มีโอกาส แต่ในวันนี้ เขากลับรู้สึกแค่ความเสียดาย บางที ทุกสิ่งที่เคยได้